-
Günbegün
Bir selamdı verdiğim
Sen ki, hayali bir ruhban,
Gönlü aşikar, varlığında tebessümün
Kaygılarını anlıyorum
Fermansız varamayacağını,
izinsiz kaçamayacağını kendinden..
Yüzleşmek… yüzleşmek… zarları çevirsen mi tersine,
O, onlar, onsuzlar çevirmeden doğru bildiğine.
Kavak, suyu ararken, sensizliği unutmuş belli ki,
Satırlar; sensiz, sessiz, eşsiz,evsiz ve kimsesiz bugün.
Ancak, hakkı arayan maşua; karanlık yollar şevkli , ferli efendi bugün.
Sensizliğinde zahir, batınına yolcu bugün.
Kızıl damlacıklar taşarken göz pınarlarından,
Güneş, bulutlarda misafir bugün.
Senin yokluğunda buralar dönme dolap günbegün.
Tilkiler şarkı felek, kuzular yaşam mücadelesinde bugün.
Senin yokluğunda ölüm olmadı hiçbir zaman düğün.
-
? insan mı

Kimi zamanları gözlerim sözlerim olur. Bir beldeye dolunay ve yay olur. Kimse o, kendinden bi haberdar ” vay! “olur. Herkesin içtiği bir başka çay olur. Sanmasın ki insanoğlu mğkemmmil olur. Fakat o yolda koşturur. Boşluksuz günler, nefessiz kalmış ciğer gibi solmuş güller gibi. İçindeki karanlığı örtercesine , oturduğu hayat sundurmasından ilk geldiği yere, toprağına döner insan.